احاطه داشتن یا کسب تخصص در مهارت های زبانی، امتیازی است ارزش آفرین و گزارش نویسی یکی از این مهارت ها به شمار می آید. مهارتی که هم می تواند موجب جلب نظر عام، مانند دوستان و همکاران و با عموم مردم به خود شود، و هم می تواند به جلب رضایت و اقبال خواص، مانند مدیران و متخصصان و... منجر شود. امروزه با وجود گسترش ابزارهای ارتباط جمعی و گاه جایگزینی افراطی مهارت های تکنولوژیکی و واگذاری برخی وظایف انسانی به ابزار های جدید، هنوز جای خالی مهارت های نوشتاری - که بی شک به حضور تام و تمام انسان متخصص و هوشمند وابسته است . بیش از پیش احساس می شود. زیرا اعتماد و تكيه بی اندازه و ناهنجار و بی حد و حصر به فراورده های صنعتی و ابزار های تکنولوژیک فرصت اندیشیدن و تمرکز را از آنان گرفته و او را به ناطقی ماشین زده و وابسته تبدیل کرده است. تنزل زمان و سرانه مطالعه در جوامع امروزی، انتقال مرکزیت کتاب و کتابت به رسانه های تصویری و دیداری، هراس از اتکا به دانش و فهم خویش در پرداختن به امور فردی و اجتماعی، ترس از نوشتن و به تعبیری مهارت نداشتن در نگارش، بی اعتنایی به فرهنگ بومی و
هویت باختگی، مواجهه تسامحي و سطحی به زبان معیار و... همگی از آفاتی است که و در عرصه زبانی و فرهنگی دنیای مکانیکی و ناسازگار مدرنیته برای ما به ارمغان آورده است.
